Ercüment Tan Çelik

gitar çalar

İnternetteki adım diminished. Gergin, yerine oturmamış, bir yere gitmek isteyen.

18+ yıldır klasik gitar çalıyorum — sessiz, yakın, aceleye gelmeyen bir enstrüman. Enstrümanın dışında kalan tarafı da hep ilgimi çekti: müziğin bilimsel tarafı, armoni, bir parçanın neden tam orada o akora düştüğü. Bir şeyi çalabilmek bana hiçbir zaman yetmedi; nasıl kurulduğunu da bilmek istedim.

Uludağ'da müzik öğretmenliği okudum: yani sadece çalmayı değil, anlatmayı da öğrendim. Bir şeyi anlatmak, onu ikinci kez öğrenmek oluyor. Klasik gitar bunu zaten öğretiyor insana. Tek başına çalışıyorsun, kimse duymuyor, aynı dört ölçüyü haftalarca tekrar ediyorsun. Sonuç bir gün geliyor, ya da gelmiyor. Sabrı orada öğrendim; işe yaramadığı bir yer henüz görmedim.

Bir süredir kod da yazıyorum — yeni sayılırım. Kendime bu yüzden kodcu diyorum; yazılımcı olamadım henüz. Ama huy değişmiyor: çalışması yetmiyor bana, nasıl çalıştığını da bilmek istiyorum.

Odam: masada bilgisayar başında otururken; duvarda klasik gitar ve
                  elektro gitar, pencerede gece.

Karamel

Bilgisayar hep arka plandaydı. Oyunlar, bozulan bilgisayarlar, çözmeden uyuyamadığım hatalar. Yıllarca öğrendim; hiçbir şey üretmedim. Bilgisayarımda yaşayan, Türkçe konuşan, kendi kendine öğrenen bir sesli asistan. Bu bahçe onun yüzü — ekran görüntüsü değil, çalışan hâli.

Karamel = o arka plandaki kişinin ilk kez bir şey yapması.

Karamel'in bahçesi — önizleme Rotate Your Phone

Gerçek saate göre gündüz veya gece. Sağ üstteki düğmeyle bunu değiştirebilirsin. Karamelcik'i tutup sallayabilir, geceleri gökyüzüne tıklayıp dilek tutabilirsin ve daha birçok şey…